Nazwa własna: Katedra Wszystkich Świętych

Miejscowość: Chicago

Stan: Illinois

Dystrykt: Cook County

Adres:

Covenant Presbyterian Church
2012 West Dickens Avenue
Chicago, Illinois 60647

Kontakt

Tel. 773 486 9590

 

www.covenantchicago.org

Diecezja: Chicago

Rodzaj świątyni: Katedra Polsko-Narodowego Katolickiego Kościoła – do 1993 r., obecnie Kościół Przymierza Prezbiterian

Obrządek: polsko-katolicki

Wezwanie: Wszystkich Świętych

Autor projektu architektonicznego: J. G. Steinbach

Budowniczy: Modrala i Kwiatkowski Company.

Data erygowania: 1895 r. 

 

Fotografie i opisy

_5654999
Architektura
_5654971
Wystrój wnętrza
_5654955
Wyposażenie
_5655012
Budynki parafii

Historia parafii: 

Powstanie polskiego niezależnego Kościoła w Chicago ma związek z powołaniem do życia parafii pw. św. Jadwigi, którą założył w 1888 r. ks. Wincenty Barzyński, ze Zgromadzenia Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa, proboszcz parafii pw. św. Stanisława Kostki. Według umowy, jaką zawarł w 1871 r. generał zakonu ks. Hieronim Kasjewicz z bp. Thomasem Foley, dającą prawo i wyłączność Zmartwychwstańcom do zakładania parafii polskich w Chicago, duszpasterzami nowo powstałej wspólnoty mieli być duchowni ze tej właśnie formacji. Ponieważ brakowało zakonników, w powstałych wspólnotach funkcjonowali również kapłani diecezjalni, jednym z nich był brat proboszcza parafii św. Stanisława Kostki ks. Józef Barzyński, który został pierwszym proboszczem w kościele św. Jadwigi. We wrześniu 1894 r. parafię wzmocniła obecność wikariusza, którym został kapłan diecezjalny ks. Antoni Kozłowski. Duchowny ten szybko zyskał sobie sympatię większości wiernych. Oni to zwrócili się do abp. P. Feehana z prośbą, by mianował na proboszcza ks. Kozłowskiego. W tym samym czasie księża Zmartwychwstańcy zawiadomili arcybiskupa, że obecny wikariusz parafii św. Jadwigi czyni starania, aby bezprawnie zająć miejsce proboszcza. W grudniu 1894 abp. Feehan suspendował ks. Kozłowskiego, co powiększyło niechęć zwolenników ks. Antoniego do braci Barzyńskich i tym samym do zmartwychwstańców. Członkowie wspólnoty, zwolennicy ks. Kozłowskiego nie ustawali w staraniach o przywrócenie go do pracy w parafii. W związku z tym, ponownie zwrócili się z prośbą o przywrócenie ks. Kozłowskiego, a w styczniu 1895 r. wytypowali delegację, która udała się z petycją w tej sprawie do nuncjusza apostolskiego abp. F. Satollego, do Waszyngtonu. Kiedy wszelkie starania nie przyniosły rezultatu, parafianie zorganizowali szereg burzliwych akcji protestacyjnych na terenie kościoła św. Jadwigi oraz plebanii, jednocześnie wygrażając proboszczowi. Ze względów bezpieczeństwa ks. Wincenty Barzyński zabrał swojego brata do parafii Stanisława Kostki, a w zamian na plebanię przysłał dwóch wikariuszy. Sytuacja była na tyle poważna, że plebanii strzegła policja. Apogeum konfliktu nastąpiło w dniu 8 lutego 1895 r. W godzinach porannych, tłum ludzi (głownie kobiet) wdarł się na plebanię w poszukiwaniu braci Barzyńskich, doszło również do rękoczynów. Sytuacja ta wymusiła na abp. Feehanie decyzję o zamknięciu parafii św. Jadwigi. Pod koniec lutego władze diecezji wyznaczyły nowego proboszcza ks. Eugeniusza Sedlaczka. Nominacja kolejnego Zmartwychwstańca na proboszcza odnowiła protesty, w związku z czym kościół zamknięto ponownie. Z końcem kwietnia 1895 r. zawiązał się komitet zmierzający do założenia nowej parafii. W maju tego samego roku wierni zgromadzili fundusze i zakupili parcele przy 2024 West Dickens Street, na których urządzili tymczasową kaplicę. Zwrócili się również z prośbą do abp. Feehana o akceptację dla ich działań, uznanie nowej parafii, a także wypełnienie warunków: mianowanie księdza diecezjalnego na proboszcza nowej wspólnoty oraz rezygnacja władz diecezji z przepisania gruntów parafialnych na rzecz biskupa. Z oczywistych względów arcybiskup nie przyjął tego ultimatum. Dlatego też, skonfliktowane środowisko wiernych poczyniło starania sprowadzenia  z powrotem do Chicago ks. Kozłowskiego, którego opiece chciało powierzyć utworzoną przez siebie wspólnotę. W uroczystość Bożego Ciała 1 czerwca 1895 r. ks. Antoni Kozłowski poświęcił tymczasową kaplicę. W tym czasie władze diecezji zezwoliły na ponownie na otwarcie kościoła św. Jadwigi. Okazało się wówczas, że większość parafian zaufała ks. Kozłowskiemu: z 1300 rodzin, we wspólnocie św. Jadwigi zostało tylko 300. Mimo wezwań do powrotu w jedności z Kościołem, ks. Kozłowski nie opuścił swoich zwolenników. 27 września 1895 r. został ekskomunikowany z Kościoła Katolickiego przez abp. Feechana. List o tej decyzji czytany był we wszystkich polskich i czeskich kościołach w Chicago. Sprawę przypieczętowano w 1898 r., kiedy Papież Leon XIII ekskomunikował ks. A. Kozłowskiego i ks. F. Hodura. Mimo kategorycznego stanowiska władz Kościoła, wspólnota konsekwentnie organizowała życie nowej parafii, która miała nosić wezwanie Krzyża Świętego, jednak z powodu problemów ze zdobyciem relikwii, wspólnota za patronów obrała Wszystkich Świętych. Miesiąc po poświeceniu kaplicy, w lipcu 1895 r. zakupiono siedem parceli przy ul. Lubeck (obecnie Dickens Avenue) za sumę 5 tys. 300 dolarów i jedną przy Frankfort (obecnie Charleston) za 1 tys.200 dolarów, pod budowę kościoła i szkoły za 5,330.00 dolarów. Okazało się, że lokalizacja nowo tworzonej parafii sąsiadowała z posesją, na której znajdował się kościół św. Jadwigi. Mimo problemów, budowa realizowana była dość szybko. Najwięcej trudności wywoływało gromadzenie funduszy, gdyż parafianie łożyli wcześniej na utrzymajcie macierzystej wspólnoty, odzyskanie pieniędzy zmusiło ich do wkroczenie na drogę sadową. We wrześniu 1985 r., kiedy ks. Kozłowski został ekskomunikowany, sympatycy duchownego zakupili kolejne grunty na obrzeżach Chicago przy Higgins Road, aby tam ulokować cmentarz. Niespełna dwa miesiące później, w listopadzie ukończono wielofunkcyjny budynek, w którym zlokalizowano tymczasową kaplicę i szkołę. Nie zakłóciły tego rozmaite przeszkody, takie jak np. akty wandalizmu na terenie prowadzonej inwestycji, czy zastraszanie dzieci. Poświęcenie kościoła było swoistym dniem triumfu nowo utworzonej wspólnoty, niezgadzającej się z władzami Kościoła. W uroczystości wzięło udział wiele znamienitych delegacji i przedstawicieli różnych środowisk polonijnych. W następnych latach parafia pw. Wszystkich Świętych błyskawicznie się powiększała. Już w rok po utworzeniu, wspólnota liczyła już 6 tys. rodzin. Sytuacja ta spowodowała, że w Chicago zaczęły powstawać kolejne parafie niezależne od administracji diecezjalnej. W 1897 r., kiedy wspólnota pw. Wszystkich Świętych liczyła już 17 tysięcy wiernych, odbył się pierwszy synod siedmiu niezależnych od diecezji parafii, na którym ks. Kozłowski został mianowany biskupem elektem. Sakry biskupiej udzielił mu w Szwajcarii duchowny Kościoła Starokatolickiego bp Edward Herzog 21 listopada 1897 r. W ten sposób ks. Antoni Kozłowski został pierwszym niezależnym polskim biskupem w Stanach Zjednoczonych. W następnym roku odbył się drugi synod. Wtedy to powstał Polski Niezależny Katolicki Kościół. Mimo dynamicznego rozwoju, parafia Wszystkich Świętych borykała się z rozmaitymi trudnościami natury finansowej, gdyż nikt nie chciał udzielić pożyczki na jej działalność. Sytuacja ta stała się przyczyną utworzenia w 1898 r. towarzystwa pożyczkowego Loan Association of Members of All Saints Paris, znane później jako Libery Bank for Savings. Zaraz potem, przy 1919 North Hoyne Avenue założono również mały szpitalik św. Antoniego, mieszczący 20 łóżek, który po 1898 r. funkcjonował jako sierociniec. Szpitalik prowadziły trzy siostry zakonne: Teresa Skiera, Aniela Lewandowski i Magdalena Chrapkowski. W marcu 1895 zaczęła działać szkoła parafialna, gdzie realizowano 4 lata nauczania, następnie dzieci kończyły edukacje w placówkach publicznych. Nauczaniem zajmowały się osoby świeckie. Pierwszym dyrektorem był Stefan Wróblewski, a ks. Kozłowski prowadził lekcje religii Szkoła istniała tylko do 1920 r. przez wszystkie lata liczba uczniów oscylowała wokół liczby 100, w 1919 r . było 116 dzieci. Bp. A. Kozłowski był bardzo aktywnym misjonarzem Kościoła niezależnego, w przeciągu kilku lat założył 23 parafie nie tylko w stanie Illinois, ale także w Ohio, Wisconsin, Pennsylwanii, New Jersey, a nawet w Kanadzie. Jako inwestor poniósł jednak klęskę. Otóż, w 1898 r., wspólnie z grupą inwestorów, podjął się budowy dużego szpitala (na 500 łóżek). Jednak wspólnicy się wycofali, zaś biskup został zmuszony do ogłoszenia bankructwa, wskutek czego wielu parafian i przyjaciół biskupa straciło pieniądze. Ta sytuacja prawdopodobne wpłynęła na stan zdrowia biskupa, który zmarł w 1907 r. mając zaledwie 50 lat. Na uroczystościach pogrzebowych obecny był ks. Franciszek Hodur, twórca Polskiego Narodowego Kościoła, który wkrótce potem przyjął sakrę biskupią. W roku 1909 r. doszło do połączenia Niezależnego Kościóła z Polskim Narodowym Kościołem, założonym przez ks. Franciszka Hodura w Scranton (Pensylwania), a katedra pw. Wszystkich Świętych stała się siedzibą Diecezji Zachodniej. Nowy rozdział życia wspólnoty otworzył apb. Leon Grochowski główny zwierzchnik Kościoła Narodowego, który zajął się administrowaniem parafii w 1926 r. W tym czasie nastąpiło szereg zmian w dotychczasowym funkcjonowaniu wspólnoty. Łacinę jako język liturgii zastąpiono językiem polskim. Także na polu społecznym i kulturalnym organizowano szereg atrakcyjnych przedsięwzięć. W 1927 r. zaczęto wydawać tygodnik „Przebudzenie” (w 1955 tygodnik ten został połączony z czasopismem „Rola Boża”). Dwa lata później utworzono tzw. Szkołę Życia Chrześcijańskiego, gdzie organizowano nauczanie katechetyczne. W 1937 r. rozpoczęto nadawanie godzinnej niedzielnej audycji radiowej. W 1942 r. zaczęto również wydawać w j. angielskim miesięcznik „Youth’s Friend” („Przyjaciel Młodzieży”). W obrębie zabudowań parafialnych wzniesiono nowy budynek katedry w 1931 r., a plebanię przeniesiono na posesję kościelną. Parafia była aktywna również na polu narodowym, organizowała pomoc dla Polski podczas pierwszej i drugiej wojny światowej, współpracując z różnymi organizacjami polonijnymi. Od 1961 r. wprowadzono do liturgii j. angielski, zachowując j. polski w niektórych nabożeństwach i pieśniach. W roku 1966 oddano do użytku nowy kościół, zbudowany przy cmentarzu ( 9201 West Higgins Road) był on budowany na potrzeby parafian, którzy wyprowadzili się w północno zachodnie przedmieścia Chicago. Było tam też miejsce na urządzanie pikników parafialnych. Katedra Wszystkich Świętych służyła wiernym Kościoła Narodowego do roku 1993, kiedy to sprzedano ją Kościołowi Prezbiterian Przymierza. Siedzibę parafii i biskupa przeniesiono do kościoła zbudowanego przy cmentarzu. W 1995 r. obchodzono 100 lecie parafii, w ciągu tego czasu ochrzczono 6828 dzieci, 4184 pary zawarły związek małżeńskich, odbyło się 4878 pogrzebów.

Historia budowy:

Decyzja o budowie katedry zapadła w 1926 r. Od tego czasu rozpoczęło się gromadzenie funduszy. Nie było to łatwe, gdyż na skutek kryzysu gospodarczego i zapaści finansowej koszty budowy wzrosły z 130 tys. do 200 tys. dolarów, a banki nie udzielały kredytów. Mimo to, w 1928 r. zatwierdzono plany, zaś wiosną 1930 r. rozpoczęto realizację inwestycji. 29 czerwca 1930 r. bp. Franciszek Hodur poświęcił kamień węgielny, a 26 kwietnia następnego roku bp. Leon Grochowski poświęcił kościół, 24 maja główny ołtarz, a 14 czerwca konsekrował kościół, będący jednocześnie katedrą – siedzibą biskupa. Budynek katedry zdobią wieże o wysokości 135 stóp, zaś nawa główna mierzy 54 stopy wysokości. Do budowy wykorzystano kamień pochodzący z Benedict Stove Corporation. Zelektryfikowane są dzwony.

 

Dalsze losy budowli:

Decyzja o budowie katedry zapadła w 1926 r. Od tego czasu rozpoczęło się gromadzenie funduszy. Nie było to łatwe, gdyż na skutek kryzysu gospodarczego i zapaści finansowej koszty budowy wzrosły z 130 tys. do 200 tys. dolarów, a banki nie udzielały kredytów. Mimo to, w 1928 r. zatwierdzono plany, zaś wiosną 1930 r. rozpoczęto realizację inwestycji. 29 czerwca 1930 r. bp. Franciszek Hodur poświęcił kamień węgielny, a 26 kwietnia następnego roku bp. Leon Grochowski poświęcił kościół, 24 maja główny ołtarz, a 14 czerwca konsekrował kościół, będący jednocześnie katedrą – siedzibą biskupa. Budynek katedry zdobią wieże o wysokości 135 stóp, zaś nawa główna mierzy 54 stopy wysokości. Do budowy wykorzystano kamień pochodzący z Benedict Stove Corporation. Zelektryfikowane są dzwony.