Kościół św. Józefa

Miejscowość: Chicago

Stan: Illinois

Dystrykt: Cook County

 

Adres:

St. Joseph Church

4821 South Hermitage Avenue

Chicago, Illinois 60609

_5652760

Kontakt

Tel. 773-254-2366

 

Diecezja: Chicago

Rodzaj świątyni: kościół parafialny – sanktuarium św. Józefa

Obrządek: rzymsko-katolicki

Wezwanie: św. Józefa

Data erygowania: 1887 r.

Fundator: parafianie

Ołtarz główny
_5652795
_5652776
_5653056

Fotografie i opisy

_5653182
Architektura
_5652985
Wystrój wnętrza
_5652760
Wyposażenia
_5653124
Budynki parafii
DSC_1175 (Kopiowanie)
Paramenty liturgiczne

Historia parafii: 

Parafia pw. św. Józefa, to polska parafia założona w robotniczych dzielnicach otaczających zakłady przemysłu mięsnego „Union Stock Yards” (w latach dwudziestych XX wieku największe na świecie). Powstała w Town of Lake, miejscowości, której nazwa w 1889 roku (po jej włączeniu do obszaru administracyjnego Chicago), uległa zmianie na Back of the Yards. Początkowo osiedlali się tam Irlandczycy i Niemcy, późnej Czesi, Polacy, Litwini i Słowacy.

W marcu 1886 roku polscy osadnicy założyli Towarzystwo Bratniej Pomocy św. Józefa i zwrócili się do ks. Jana Radziejowskiego, proboszcza Kościoła pw. św. Wojciecha, o pomoc w uzyskaniu zgody na utworzenie nowej parafii, a co za tym idzie, kupno parceli pod budowę świątyni. Jeszcze tego samego roku ks. Radziejowski wybrał i pomógł kupić 14 działek, zaś przedsiębiorca budowlany Karol Ziółkowski rozpoczął budowę pierwszego drewnianego kościoła, ukończył ją w 1887 roku.

Przez pierwsze dwa lata (1887-1889) kościół pw. św. Józefa był placówką misyjną parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Bridgeport, położonej o 2,5 mili na wschód. Opiekę duszpasterską sprawował wówczas tamtejszy proboszcz ks. Jan Żyłła.

Parafia św. Józefa zaczęła rozrastać się w szybkim tempie, zrodziło to potrzebę utworzenia szkoły parafialnej. Udano się więc do ks. Biskupa z prośbą o powołanie proboszcza, który otoczy parafię stałą opiekę duszpasterską i administracyjną. Nowy proboszcz – ks. Stanisław Nawrocki, asystent ks. Jana Żyłły z parafii w Bridgeporcie – zainicjował budowę plebanii i szkoły. Postanowiono podnieść obecny kościół, a w pozyskanej w ten sposób przestrzeni utworzyć dwie klasy. Wykonaniem tego planu zajął się Tomasz Urbaniak (przedsiębiorca budowlany). Szkoła rozpoczęła swoją działalność w 1888 roku, zgłosiło się do niej ok. 100 uczniów, zajęcia prowadziły dwie Siostry Felicjanki.

W 1889 roku wspólnotę wiernych tworzyło 90 polskich rodzin (głównie góralskich). Pierwszy proboszcz, do czasu wybudowania plebanii (1890 r.), mieszkał przy parafii św. Róży z Limy.  

Liczba parafian nadal rosła, a wraz z nią dojrzewała myśl o potrzebie postawienia nowego, znacznie większego kościoła. I tak w roku 1892 zapadła decyzja o jego wzniesieniu.  W 1895 roku rozpoczęto budowę fundamentów i piwnicy przyszłej świątyni. Przeniesiono tam kościół, a w jego starym budynku urządzono sale szkolne i mieszkania dla sióstr.

W roku 1903 dobudowano dwa piętra, które przeznaczono na potrzeby szkoły, uczęszczało do niej wówczas ponad 700 uczniów (z 1 100 rodzin). Mimo, iż w pobliżu powstały kolejne polskie parafie (św. Jana Bożego – 1906 i Najświętszego Serca Pana Jezusa – 1910), liczba wiernych w św. Józefie nadal rosła. Jej wzrost spowodował, że w 1905 roku powiększono kompleks zabudowań parafialnych – powstała nowa plebania, a starą zaadaptowano na dom dla sióstr zakonnych zatrudnionych w szkole.

W roku 1910 arcybiskup Jakub Quigley powołał nowego proboszcza – ks. Stanisława Cholewińskiego. W parafii nadal rosła liczba wiernych. Zrodziło to potrzebę wzniesienia nowego, znacznie większego kościoła.

10 sierpnia 1913 roku odbył się akt poświęcenia kamienia węgielnego pod nową świątynię z udziałem biskupa Pawła Rhode. 28 sierpnia 1914 roku ukończony kościół poświęcił arcybiskup Jakub Quigley (dotychczasową świątynię zamieniono na audytorium szkolne).

W roku 1912 powołano roczną szkołę handlową dla chłopców i dziewcząt, którą po sześciu latach zamknięto, ze względu na braki lokalowe (w  tym czasie do samej szkoły podstawowej uczęszczało ponad 1 200 uczniów).

Szczyt rozwoju szkoły podstawowej przypadł na rok 1935, liczyła ona wówczas 1 600 wychowanków. W szkole pracowało w tym czasie 30 Sióstr Felicjanek, dla których w 1925 roku zbudowano nowy konwent. Na ten cel zakupiono dwie działki przy 4818 South Paulina Street (koszt budowy to 83 tys. dolarów).

W 1938 roku powołano czteroletnią koedukacyjną szkołę średnią prowadzoną przez Siostry Felicjanki. Początkowo uczęszczało do niej 88 uczniów, jednak trzy lata później było ich już 300. Dotychczasowy budynek, mieszczący także szkołę podstawową, stał się zbyt mały. Podjęto wówczas decyzję o budowie nowej siedziby dla szkoły średniej. Oddano ją do użytku w 1941 roku, była to ostatnia inwestycja parafialna. W roku 1958 do szkoły średniej uczęszczało 575 uczniów.

Wspólnota św. Józefa, funkcjonująca w obrębie dzielnicy robotniczej, prowadziła szeroko zakrojoną działalność charytatywną i społeczną, duża część rodzin potrzebowała wsparcia w wielu dziedzinach życia. Toteż w 1912 roku zrodził się pomysł, by wraz z wiernymi z kościołów św. Jana Bożego i Najświętszego Serca Jezusa – położonych w Back of The Yards – założyć centrum opieki Guardian Angel Day Care Nursery (przy 46 st. i Gross Ave – obecnie MacDowell Ave). Powstał wówczas wielofunkcyjny ośrodek, spełniający jednocześnie rolę przytułku, żłobka i placówki medycznej.

Parafia św. Józefa była bardzo ważnym ośrodkiem kształtującym wśród swoich wiernych postawy patriotyczne i narodowe. W czasie I wojny światowej w kościele pw. św. Józefa uroczyście żegnano 600 ochotników odchodzących do polskiej armii. Zakupiono wówczas pierwszy sztandar i wręczono go żołnierzom wyjeżdżającym do Niagara-on-the-Lake w Kanadzie (na potrzeby Armii Hallera kwestował także ks. Juliusz Grzeziński, odwiedzając z biało-czerwoną chorągiewką domy parafian). Uroczyście witano także powracających z wojny.

W 1934 roku wspólnota św. Józefa gościła gen. Józefa Hallera. Przyjęto go nad wyraz uroczyście i ofiarowano 1 000$ na fundusz inwalidzki stworzony na potrzeby weteranów Błękitnej Armii.

W latach pięćdziesiątych XX wieku okolica zaczęła się powoli wyludniać. W 1971 roku zamknięto „Union Stock Yards” – największe zakłady przetwórstwa mięsnego w Stanach Zjednoczonych, co spowodowało wzmożoną migrację ludności z terenów okalających parafię. Mimo to, ludność polska nadal stanowiła w dzielnicy większość. W 1978 roku szkoła podstawowa liczyła 572 uczniów, a średnia – 433, grono pedagogiczne tworzyły 23 siostry. W roku 1986 było jeszcze 426 uczniów w szkole podstawowej i 317 w szkole średniej oraz 15 sióstr uczących.

W roku 1996, z uwagi na stale zmniejszającą się liczbę młodzieży (było już tylko 162 uczniów), zamknięto szkołę średnią. Jej siedzibę przeznaczono na szkołę podstawową, zaś budynek szkoły podstawowej wynajęto organizacji charytatywnej na prowadzone przez nią przedszkole. Niestety w 2002 roku zamknięto także szkołę podstawową, a z parafii odeszły siostry Felicjanki (prawdopodobnie wówczas rozebrano dom sióstr). Budynek, który zajmowała szkoła podstawowa przeznaczono do nauki religii dla dzieci ze szkół publicznych.

W 1994 r. prowadzenie parafii powierzono Ojcom Franciszkanom.

15 marca 1998 roku Arcybiskup Chicago kard. Francis George, w czasie uroczystej Eucharystii, nadał polskiemu kościołowi św. Józefa przywilej stania się diecezjalnym sanktuarium św. Józefa i zatwierdził jego status.

Z biegiem lat struktura narodowościowa ludności należącej do parafii pw. św. Józefa uległa zmianie. Miejsce Polaków zaczęli zajmować Latynosi. Zmienił się także charakter jej działalności.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych XX wieku franciszkanin o. Emil Bosak zainicjował powstanie organizacji „Rodzina Polska”, mającej na celu jednoczenie Polaków na emigracji. Dbano w niej o formację duchową, organizowano cykliczne nabożeństwa, takie jak: adoracja Najświętszego Sakramentu podczas Pierwszych Piątków miesiąca, modlitwa różańcowa przed Mszą Świętą, odmawianie nowenny, etc. „Rodzina Polska” prowadziła także działalnością kulturalną: wystawiała Jasełka i sztuki teatralne o charakterze religijnym oraz prowadziła bibliotekę. Podejmowała również szereg działań na rzecz osób samotnych i potrzebujących. Organizowała akcje społeczne, mające na celu gromadzenie potrzebnych funduszy. W 125 rocznicę istnienia parafii ufundowała statuę Jana Pawła II, a w 2002 roku cztery nowe ornaty. Jej tradycją stały się spotkania na niedzielnych obiadach urządzanych w sali parafialnej. Wspólnota ciągle istnieje, ale jej pole aktywności znacznie się zmniejszyło.

Od roku 2008 duszpasterstwo w parafii prowadzą Misjonarze Najświętszego Serca Jezusa.

Obecnie parafia liczy ok. 650 rodzin, głównie meksykańskich. W każdą niedzielę odprawiana jest jedna Msza Święta w j. polskim, przewodniczy jej ks. Jan Wąchała – polski kapłan z pobliskiej parafii pw. św. Joanny de Chantal.

Historia budowy:

Kościół pw. św. Józefa znajduje się przy ul. 48 i Hermitage. Jego obecny budynek wzniesiono w 1914 roku. Posiada 1200 miejsc siedzących. Koszt inwestycji wyniósł 200 000 $. 15 marca 1998 roku Arcybiskup Chicago kard. Francis George, w czasie uroczystej Eucharystii, nadał polskiemu kościołowi św. Józefa przywilej stania się diecezjalnym sanktuarium św. Józefa i zatwierdził jego status.

4 czerwca 2000 roku, po gruntownym wyremontowaniu świątyni, Arcybiskup F. George ponownie poświęcił kościół, już jako sanktuarium.

Dalsze losy budowli:

Do roku 1935 dwukrotnie odnawiano wnętrze kościoła. Kapitalny remont świątyni przeprowadzono w latach 1996 – 2000. W pierwszych dwóch latach zajęto się wieżami – skrócono ich wysokość, w kolejnych gruntownie odnowiono wnętrze: wyremontowano organy, witraże, ołtarze, figury, stacje Drogi Krzyżowej, ławki, etc. Prawdopodobnie wtedy nad prezbiterium zlikwidowano polski napis: „A Słowo Ciałem się stało i zamieszkało między nami”.

Po 2002 roku wyfugowano mury kościoła, a we wnętrzu zamontowano marmurową chrzcielnicę z bieżącą wodą. W kościele, od początku jego powstania, jest ołtarz Matki Boskiej Częstochowskiej, zaś ołtarz Matki Boskiej z Guadelupe umieszczono dopiero w latach 90-tych, wraz z przybyciem do parafii społeczności meksykańskiej i wprowadzeniem duszpasterstwa w języku hiszpańskim.