Kościół św. Jana Kantego

Miejscowość: Chicago

Stan: Illinois
Dystrykt: Cook County

825 North Carpenter Street

Chicago, Illinois 60642

_5659475

Kontakt:  

Tel. 312 243 7373

www.cantius.org

Diecezja: Chicago

Rodzaj świątyni: kościół parafialny

Obrządek: rzymsko-katolicki

Wezwanie: św. Jana Kantego

Data erygowania: 1893

Autor projektu architektonicznego: Adolphus Druiding 

Fundator: parafianie

_5659304
_565928111
_5659357
_5659388

Historia budowy:

Historia budowy kościoła pw. św. Jana Kantego zaczęła się wiosną 1893 r., kiedy zakupiono działki i zburzono stojące na nich stare domy. Kamień węgielny poświęcił abp. Patrick E. Feehan w lipcu, a w Wigilię Bożego Narodzenia 1893 r. ten sam biskup poświęcił kaplicę mieszczącą się w dolnej kondygnacji. W pierwszym etapie powstała tylko dolna kondygnacja, gdzie mieściła się kaplica i sale dla towarzystw parafialnych. Górna część kościoła została ukończona dopiero po pięciu latach w 1898 r. Wcześniej, bo w grudniu 1987 r., abp. Feehan poświęcił trzy dzwony. Koszt budowy wyniósł 130 tys. dolarów. Budowla kościoła prezentowała imponujące rozmiary: 230 stóp długości, 107 stóp szerokości, niższa wieża mierzyła 100 stóp wysokości, wyższa 129. Miejsc siedzących wewnątrz urządzono blisko tysiąc. Od tego czasu sukcesywnie uzupełniano wyposażenie wnętrza świątyni, w 1903 r. zakupiono organy, zainstalowano ołtarz główny i dwa ołtarze boczne, a dwa lata później miało miejsce pierwsze malowanie ścian. Witraże wykonała firma „Gawin” z Milwaukee. W 1907 r. na wieży zamontowano zegar, wkrótce potem wykonano instalację elektryczną oraz wentylację. W 1915 r. zbudowano kamienne schody przed fasadą kościoła. Co ciekawe, zanim jeszcze ukończono budowę górnej kondygnacji, był już w posiadaniu parafii obraz Matki Bożej Częstochowskiej (przywieziony prawdopodobnie przez ks. W. Barzyńskiego z Polski), który przeniesiono z kaplicy do górnego kościoła.

Dalsze losy budowli:

W 1916 r. w dolnej kondygnacji utworzono obszerne audytorium i sale dla towarzystw. Przed srebrnym jubileuszem parafii (1918 r.) odnowiono ołtarze, ambonę i balustrady. W ramach przygotowań do złotego jubileuszu, prezbiterium kościoła otrzymało nową polichromię w 1943 r. – wykonawca artysta Lisecki. Kapitalny remont kościoła rozpoczął się w latach 90. Wtedy prawdopodobnie zdemontowano zakończenie niższej wieży. W ramach generalnej renowacji wnętrza zakupiono nowe organy, umieszczono w kościele replikę ołtarza z kościoła Mariackiego w Krakowie (wykonał ja artysta Michał Borkiewicz), a obraz Matki Bożej Częstochowskiej otrzymał nowe korony. Renowacja wnętrza zakończyła się w 2012 r.

Fotografie i opisy

_5659644
Architektura
_5659614
Chrzcielnice
_5659612
Wnętrza
_5659525
Wyposażenia
sw Jan Kanty Chicago
Plan architektoniczny kościoła
_5659297
Układ prezbiterium
_5659398
Ołtarz
_5659470
Ambona
_5659556
Malowidła
_5659386
Rzeźby
_5659580
Witraże

Historia Parafii: 

Kościół św. Jana Kantego to polski kościół, znajdujący się najbliżej centrum Chicago (1,2 mili na północny zachód od centrum miasta). W miejscu, gdzie znajduje się obecny kościół, stał dom, w którym organizowano w 1864 r. najstarszą w Chicago polską organizację – Towarzystwo św. Stanisława Kostki. Liderzy tegoż towarzystwa założyli pierwszą w Chicago polską parafię św. Stanisława Kostki, gdzie duszpasterzami byli księża ze zgromadzenia Zmartwychwstania Pana naszego Jezusa Chrystusa zwani Zmartwychwstańcami, którzy założyli większość parafii w tzw. „Polskim Downtown” w Chicago. W 1892 r. proboszcz parafii św. Stanisława Kostki – ks. Wincenty Barzyński, powołał komitet organizacyjny do utworzenia nowej parafii św. Jana Kantego, obejmujący obszar tzw. „Polish Patch” – „Polska wygnana”. W 1893 r., kiedy powołano parafię do życia, w jej obręb wchodziło już 1500 rodzin. Najpierw zakupiono działki przy Front Street (teraz Fry Street) i Carpenter Street (za 75 tys. dolarów), mimo że zakupiono najtańsze działki, cena nieruchomości była wysoka ze względu na bliskość centrum miasta. Inwestycję rozpoczęto zburzenia ok. 20 starych domów. Najpierw powstała dolna kondygnacja (1883 r.), gdzie przez pięć lat odprawiano msze św. do czasu wykończenia górnej kondygnacji kościoła. Pozostałe budynki nadające się do użytku wyremontowano i przeznaczono na tymczasową plebanię, szkołę i mieszkanie dla Sióstr Szkolnych Notre Dame. W następnym roku przebudowano dwa kolejne stare domy na tymczasową szkołę, jednakże część zajęć odbywała się również w dolnej części kościoła, gdyż zaledwie rok po rozpoczęciu działalności przez parafię, do szkoły uczęszczało już około tysiąca uczniów. Budowa kościoła okazała się trudnym do zrealizowania przedsięwzięciem, z uwagi na wysokie ceny gruntów, panujący wówczas kryzys ekonomiczny i wysokie bezrobocie. Dlatego też inwestycja trwała aż 5 lat. Ostatecznie budynek kościoła został ukończony w 1898 r. Z uwagi na coraz liczniejszą społeczność parafialną, konieczne stało się stworzenie właściwych warunków do kształcenia dzieci, które tymczasem odbywały zajęcia w pomieszczeniach kościoła, nawet w zakrystii czy wieżach. W 1903 r. oddano do użytku pierwszą część szkoły, która jednak nie była w stanie pomieścić wszystkich 1400 uczniów. Dlatego też postarano się dość szybko o wykończenie drugiej części budynku szkolnego. W tym czasie zbudowano również nową plebanię usytuowaną na nowo zakupionych gruntach. Mimo że w okolicy tworzyły się nowe polskie parafie (w 1905 r. powstała parafia pw. św. Młodzianków), parafia św. Jana Kantego stawała się coraz bardziej liczna, sukcesywnie przybywało również uczniów. Sytuacja ta wymusiła działania na rzecz wygospodarowania nowego lokum dla kadry nauczycielskiej. W 1909 r. zakupiono dom przy ul. Fry, który przeznaczono na mieszkania dla sióstr zakonnych, zaś w jednym z istniejących na posesji drewnianych domów urządzono kaplicę. W 1916 r. zakupiono kolejne sąsiadujące parcele pod budowę domu zakonnego dla sióstr nauczycielek, oddano go do użytku w 1917 r. Populacja wiernych w parafii św. Jana Kantego stale się powiększała mimo że, w tym samym czasie część rodzin odeszła do polsko-amerykańskiej parafii pw. św. Szczepana. W 1918 r. parafia liczyła 23 tys. wiernych, zaś do szkoły, zatrudniającej 47 nauczycielek, uczęszczało 2300 uczniów. Był to okres największego rozkwitu tej społeczności. Parafia odznaczała się dużą aktywnością w czasie I wojny światowej. W tym miejscu odbyły się cztery wiece agitacyjne na których werbowano ochotników do polskiej armii. Trzy razy organizowano uroczystości pożegnania żołnierzy odchodzących na wojnę. Kobiety z oddziału Czerwonego Krzyża szyły wełniane okrycia dla błękitnej armii. Sytuacja zmieniła się wraz z wdrożeniem nowych planów zagospodarowania miasta, już w 1920 r., przedłużono ul. Ogden, biegnącą dokładnie przez środek posesji parafialnej. Decyzją władz miasta wiele domostw w tym miejscu przeznaczono do rozbiórki. Teren stał się niebezpieczny ze względu na wzmożony ruch samochodowy, dlatego że szkoły odeszło wielu uczniów, zaś spora część wiernych przyjeżdżała tylko na niedzielne Msze św. Mimo wszystko parafia nadal odgrywała ważną rolę wśród Polonii, o czym świadczą wizyty: w 1934 r. w parafii gościł gen. J. Haller, zaś w 1941 r. premier rządu RP i naczelny wódz gen. Władysław Sikorski. W czasie II wojny do armii amerykańskiej zostało zmobilizowanych około tysiąca parafian. Wkrótce odnotowano spadek liczebności parafian, w 1944 r. liczba parafian wynosiła ok. 5 tys. rodzin, a liczba dzieci zmalała do 376. Młode rodziny przenosiły się na przedmieścia. Zmieniała się zatem struktura społeczności z uwagi na osiedlanie się Portorykan. W latach 50., Na skutek zmian w przestrzennym zagospodarowaniu miasta i budowy drogi pod Kennedy Expressway, wiele domostw w tym miejscu zostało wyburzonych, a ludność zmuszona do przesiedlenia w inne rejony miasta.
Liczba dzieci w szkole również mala, w roku 1963 wynosiła 315 uczniów, w roku W 1967 zamknięto szkołę (liczba uczniów 163).
W 1967 r. zamknięto również szkołę, a z parafii odeszły siostry zakonne. Zarówno budynek szkoły jak i dom sióstr zostały przeznaczone na wynajem. Mimo tych zmian, nadal jeszcze część wiernych przyjeżdżała na niedzielne Msze św., jednak brakowało funduszy na konieczne remonty. W latach 80. XX w. istnienie parafii było zagrożone. Wskazywała na to niewielka liczba parafian i fatalny stan budynków, zwłaszcza kościoła, który grodził zawaleniem. Początek odrodzenia parafii nastąpił w 1988 r., kiedy to parafię objął proboszcz F. Phillips i zaczął powoli remontować budynki. Po dziesięciu latach założył nowe zgromadzenie Kanoników Regularnych św. Jana Kantego, a siedziba parafii stała się tym samym ich domem macierzystym. Dzięki zakonowi parafia odzyskała nie tylko dobrą kondycję materialną, ale przede wszystkim stała się centrum duchowym dla wielu ludzi z Chicago. Zakonnicy przywrócili sacrum liturgii i piękno muzyki kościelnej, śpiewu chóralnego. Sprawują też liturgię Mszy św. według rytu trydenckiego, prowadzą lekcje katechizmu, wykłady z Biblii (z nauką języków klasycznych i hebrajskiego). Obecnie parafia liczy blisko 1200 zarejestrowanych rodzin.