Kościół św. Józefa

Miejscowość: Chicago

Stan: Illinois

Dystrykt: Cook County

 

Adres:

St. Joseph Church

4821 South Hermitage Avenue

Chicago, Illinois 60609

_5652760

Kontakt

Tel. 773-254-2366

 

Diecezja: Chicago

Rodzaj świątyni: kościół parafialny – sanktuarium św. Józefa

Obrządek: rzymsko-katolicki

Wezwanie: św. Józefa

Data erygowania: 1887

Fundator: parafianie

Ołtarz główny
_5652795
_5652776
_5653056

Fotografie i opisy

_5653182
Architektura
_5652985
Wystrój wnętrza
_5652760
Wyposażenia
_5653124
Budynki parafii
DSC_1175 (Kopiowanie)
Paramenty liturgiczne

Historia parafii: 

Parafia św. Józefa, to pierwsza polska parafia założona wśród robotniczych dzielnic powstałych wokół Union Stock Yard – w latach 20. XX w. były to największe na świecie zakłady przemysłu mięsnego. Miejscowość nazywała się najpierw Town of Lake, po włączeniu w granice administracyjne Chicago w 1889 r. zmieniono jej nazwę na Back of the Yards. Początkowo osiedlali się tu Irlandczycy, Niemcy, a późnej Czesi, Polacy, Litwini i Słowacy. W marcu 1886 r. polscy osadnicy utworzyli Towarzystwo Bratniej Pomocy pw. Św. Józefa, które na początku liczyło 60 członków. Oni to zwrócili się do ks. Jana Radziejowskiego proboszcza Kościoła św. Wojciecha, o pomoc w uzyskaniu zgody na utworzenie nowej parafii, a co za tym idzie, kupno parceli pod budowę świątyni. Jeszcze tego samego roku ks. Radziejowski kupił 12 działek gruntu, zaś przedsiębiorca budowlany Karol Ziółkowski zbudował pierwszy drewniany kościół, który został poświęcony 19 grudnia 1886 r. Przez pierwsze dwa lata (1887-1889) kościół św. Józefa był placówką misyjną parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Bridgeport, położonej o 2,5 mili na wschód. Opiekę duszpasterską sprawował wówczas tamtejszy proboszcz ks. Jan Zyłła. W 1887 r. do istniejącego budynku dobudowano górną kondygnację, przeznaczając parter na sale szkolne, piętro zaś na świątynię, którą poświęcono w lipcu tego samego roku. Pracami tymi kierował Tomasz Urbaniak. Rok później zaczęła już działać szkoła, do której zgłosiło się ok. 100 uczniów. Zajęcia prowadziły wówczas dwie Siostry Felicjanki. W czasie, gdy pierwszy proboszcz objął parafię w 1889 r., wspólnota wiernych liczyła 90 polskich rodzin. Byli to głównie górale. Początkowo proboszcz mieszkał na plebanii w parafii św. Róży z Limy, jednak już w następnym roku (1890) wzniesiono pierwszą plebanię za sumę 5 tys. dolarów. W 1892 r. rozpoczęto także budowę wielofunkcyjnego budynku, w którym na najniższym poziomie planowano utworzyć kościół, jednak na skutek różnych problemów, dopiero w 1895 r. ukończono jedną kondygnację. W byłej siedzibie kościoła urządzono sale szkolne. W 1903 r. dobudowano kolejne dwa piętra na potrzeby szkoły, ponieważ w tym czasie uczęszczało do niej ponad 700 uczniów, parafia zaś liczyła wówczas 1100 rodzin. Mimo że w pobliżu powstały dwie polskie parafie św. Jana Bożego (1906) i Najświętszego Serca Pana Jezusa (1910), wspólnota polskich osadników stale się powiększała. Toteż w 1905 r. rozbudowano kompleks zabudowań. Powstała w tym czasie nowa plebania, a byłą siedzibę zaadaptowano na potrzeby sióstr zakonnych zatrudnionych w szkole. W 1914 r. ukończono budowę kościoła, wówczas dotychczasową świątynię zajmująca najniższą kondygnację budynku zamieniono na audytorium szkolne. W 1912 r. zorganizowano roczną szkołę handlową dla chłopców i dziewcząt, jednak po sześciu latach zamknięto ją, gdyż brakowało już sal lekcyjnych. W tym czasie bowiem tylko do szkoły podstawowej uczęszczało ponad 1200 uczniów. Szczyt rozwoju szkoły przypadł na rok 1935, kiedy populacja wyniosła 1600 wychowanków. Wówczas w szkole pracowało 30 Sióstr Felicjanek, dla których w 1925 r. zbudowano nowy konwent. Pod nowy dom sióstr zakupiono działki przy 4818 South Paulina Street, koszt budowy 83 tys. dolarów. Ostatnia budowla w parafii to budynek szkoły średniej wzniesiony w 1941 r. Wspólnota św. Józefa funkcjonująca w obrębie dzielnicy robotniczej, odznaczała się działalnością charytatywną i społeczną, ponieważ wielu jej członków potrzebowało różnorakiego wsparcia. Toteż w 1912 r. wraz z wiernymi z kościołów św. Jana Bożego i Najświętszego Serca Jezusa, położonych w Back of The Yards, założyli centrum opieki Guardian Angel Day Care Nursery przy ul. 46 i Gross Ave. (obecnie MacDowell Ave). Powstały ośrodek spełniał wielorakie funkcje: przytułku, żłobka i placówki medycznej.

Parafia św. Józefa była silnym ośrodkiem kształtującym postawy patriotyczne i narodowe, szczególnie w okresie I wojny światowej. W kościele św. Józefa żegnano 600 ochotników odchodzących do polskiej armii z Town of Lake. Wierni zakupili też pierwszy sztandar dla powstającej armii, który wręczono wyjeżdżającym żołnierzom do Niagara on the Lake w Kanadzie. Uroczyście witano również wracających z wojny. Na potrzeby Armii Hallera kwestował osobiście ks. Juliusz Grzeziński, odwiedzając z biało-czerwoną chorągiewką domy parafian. Wspólnota św. Józefa gościła również gen. Hallera. Wydarzenie to miało miejsce w 1934 r., kiedy gromadzono środki fundusz inwalidzki. Przy parafii działało też Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej grupa 2.

Do obchodów złotego jubileuszu przypadających na 1937 r. parafia św. Józefa prężnie działała. Odbył się wówczas chrzest blisko 16 tysięcy dzieci, udzielono blisko 3800 ślubów. W 1938 r. w siedzibie szkoły podstawowej założono koedukacyjną czteroletnią szkołę średnią prowadzoną również przez Siostry Felicjanki, do której początkowo zapisało się 88 uczniów. Liczba uczniów zwiększyła się w 1941 r. do 300, kiedy przyjęto młodzież ze szkoły w sąsiedniej parafii pw. Najświętszego Serca Jezusa, która uległa likwidacji. W 1958 r. społeczność szkolna była najbardziej liczna. Należało do niej wtedy 575 wychowanków. W latach 50. XX w. okolica zaczęła się wyludniać z powodu braku miejsc pracy. W 1971 r. zamknięto największe zakłady przetwórstwa mięsnego w Stanach Zjednoczonych Union Stock Yard co wpłynęło zasadniczo na wzmożoną migrację ludności z terenów okalających parafię. Mimo to, jeszcze w latach 70. XX w. w dzielnicy przeważała ludność polska. W 1978 r. w szkole podstawowej przy parafii było jeszcze 572 uczniów, zaś szkole średniej – 433.

W obu szkołach nauczały 23 siostry felicjanki, w roku 1986 było jeszcze 426 uczniów w szkole podstawowej i 317 w szkole średniej oraz 15 nauczycielek felicjanek.

Jednak zmiany w strukturze narodowościowej ludności następowały w szybkim tempie. Miejsca zamieszkiwane dotąd przez Polaków zajęli Latynosi. W 1987 r. proboszczem parafii pw. św. Józefa był ks. Kazimierz Szatkowski, który jednocześnie administrował kościół pw. św. Jana Bożego. Sytuacja ta miała miejsce do 1992 r., kiedy to archidiecezja podjęła decyzję o zamknięciu parafii pw. Jana Bożego w 1990 r. Miało to związek z likwidacją czterech parafii w Back of the Yards, w tym dwu polskich. Kościół pw. św. Józefa funkcjonuje nadal, jednak działalność parafii uległa znacznemu ograniczeniu. W 1996 r. zamknięto szkołę średnią, z uwagi na stale zmniejszającą się liczbę młodzieży (w ostatnim roku było już tylko 162 uczniów). Siedzibę zamkniętej placówki przeznaczono na działalność szkoły podstawowej, zaś opuszczony budynek wynajęto organizacji charytatywnej na potrzeby prowadzenia tam przedszkola. W 1994 r. administracją parafii zajęli się Ojcowie Franciszkanie. Trzy lata później, w kościele pw. św. ustanowiono sanktuarium św. Józefa. Wydarzenia te zbiegły się w czasie z pracami renowacyjnymi, które były prowadzone w latach 1996-1998. W 2002 r. szkoła podstawowa, działająca w strukturach parafii, została zamknięta. wtedy z parafii odeszły siostry felicjanki, prawdopodobnie wtedy też rozebrano dom sióstr. Budynek, który zajmowała szkoła podstawowa był używany do nauki religii dla dzieci ze szkół publicznych. Od roku 2008 duszpasterstwo w parafii prowadzą Misjonarze Najświętszego Serca Jezusa.

Pod koniec lat 90. XX w. społeczność Polaków działających na tym terenie powołała do życia organizację pn. „Rodzina Polska”, której inicjatorem i założycielem był franciszkanin O. Emil Bosak. Organizacja ta prowadziła na szeroką skalę działalność jednoczącą Polaków na emigracji. Do stałych punktów programu weszły spotkania członków tego środowiska na niedzielnych obiadach urządzanych w sali parafialnej. Nadto, we wspólnocie tej dbano o formację duchową jej członków, organizowano cykliczne nabożeństwa, takie jak np.: adoracja Najświętszego Sakramentu podczas nabożeństwa Pierwszych Piątków miesiąca, modlitwę różańcową przed Mszą św., czy też nowenny. „Rodzina Polska” zajmowała się też działalnością kulturalną. Wystawiała Jasełka i różne sztuki teatralne o charakterze religijnym, a także prowadziła bibliotekę z religijną polską literaturą. Podejmowała również szereg starań na rzecz osób samotnych i potrzebujących. Organizowała akcje społeczne, mające na celu gromadzenie funduszy, z których ufundowano, min. statuę Jana Pawła II, z okazji 125 rocznicy istnienia parafii, czy cztery nowe ornaty do kościoła w 2002 r. Wspólnota ciągle istnieje, ale jej pole aktywności znacznie się zmniejszyło. Obecnie parafia liczy ok 650 rodzin, głownie meksykańskich, w niedzielę jest jedna msza św. w j. polskim, która odprawia polski kapłan ks. Jan Wąchała z niedalekiej parafii św. Joanny de Chantal.

 

Parafia św. Józefa, to pierwsza polska parafia założona wśród robotniczych dzielnic powstałych wokół Union Stock Yard – w latach 20. XX w. były to największe na świecie zakłady przemysłu mięsnego. Miejscowość nazywała się najpierw Town of Lake, po włączeniu w granice administracyjne Chicago w 1889 r. zmieniono jej nazwę na Back of the Yards. Początkowo osiedlali się tu Irlandczycy, Niemcy, a późnej Czesi, Polacy, Litwini i Słowacy. W marcu 1886 r. polscy osadnicy utworzyli Towarzystwo Bratniej Pomocy pw. Św. Józefa, które na początku liczyło 60 członków. Oni to zwrócili się do ks. Jana Radziejowskiego proboszcza Kościoła św. Wojciecha, o pomoc w uzyskaniu zgody na utworzenie nowej parafii, a co za tym idzie, kupno parceli pod budowę świątyni. Jeszcze tego samego roku ks. Radziejowski kupił 12 działek gruntu, zaś przedsiębiorca budowlany Karol Ziółkowski zbudował pierwszy drewniany kościół, który został poświęcony 19 grudnia 1886 r. Przez pierwsze dwa lata (1887-1889) kościół św. Józefa był placówką misyjną parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Bridgeport, położonej o 2,5 mili na wschód. Opiekę duszpasterską sprawował wówczas tamtejszy proboszcz ks. Jan Zyłła. W 1887 r. do istniejącego budynku dobudowano górną kondygnację, przeznaczając parter na sale szkolne, piętro zaś na świątynię, którą poświęcono w lipcu tego samego roku. Pracami tymi kierował Tomasz Urbaniak. Rok później zaczęła już działać szkoła, do której zgłosiło się ok. 100 uczniów. Zajęcia prowadziły wówczas dwie Siostry Felicjanki. W czasie, gdy pierwszy proboszcz objął parafię w 1889 r., wspólnota wiernych liczyła 90 polskich rodzin. Byli to głównie górale. Początkowo proboszcz mieszkał na plebanii w parafii św. Róży z Limy, jednak już w następnym roku (1890) wzniesiono pierwszą plebanię za sumę 5 tys. dolarów. W 1892 r. rozpoczęto także budowę wielofunkcyjnego budynku, w którym na najniższym poziomie planowano utworzyć kościół, jednak na skutek różnych problemów, dopiero w 1895 r. ukończono jedną kondygnację. W byłej siedzibie kościoła urządzono sale szkolne. W 1903 r. dobudowano kolejne dwa piętra na potrzeby szkoły, ponieważ w tym czasie uczęszczało do niej ponad 700 uczniów, parafia zaś liczyła wówczas 1100 rodzin. Mimo że w pobliżu powstały dwie polskie parafie św. Jana Bożego (1906) i Najświętszego Serca Pana Jezusa (1910), wspólnota polskich osadników stale się powiększała. Toteż w 1905 r. rozbudowano kompleks zabudowań. Powstała w tym czasie nowa plebania, a byłą siedzibę zaadaptowano na potrzeby sióstr zakonnych zatrudnionych w szkole. W 1914 r. ukończono budowę kościoła, wówczas dotychczasową świątynię zajmująca najniższą kondygnację budynku zamieniono na audytorium szkolne. W 1912 r. zorganizowano roczną szkołę handlową dla chłopców i dziewcząt, jednak po sześciu latach zamknięto ją, gdyż brakowało już sal lekcyjnych. W tym czasie bowiem tylko do szkoły podstawowej uczęszczało ponad 1200 uczniów. Szczyt rozwoju szkoły przypadł na rok 1935, kiedy populacja wyniosła 1600 wychowanków. Wówczas w szkole pracowało 30 Sióstr Felicjanek, dla których w 1925 r. zbudowano nowy konwent. Pod nowy dom sióstr zakupiono działki przy 4818 South Paulina Street, koszt budowy 83 tys. dolarów. Ostatnia budowla w parafii to budynek szkoły średniej wzniesiony w 1941 r. Wspólnota św. Józefa funkcjonująca w obrębie dzielnicy robotniczej, odznaczała się działalnością charytatywną i społeczną, ponieważ wielu jej członków potrzebowało różnorakiego wsparcia. Toteż w 1912 r. wraz z wiernymi z kościołów św. Jana Bożego i Najświętszego Serca Jezusa, położonych w Back of The Yards, założyli centrum opieki Guardian Angel Day Care Nursery przy ul. 46 i Gross Ave. (obecnie MacDowell Ave). Powstały ośrodek spełniał wielorakie funkcje: przytułku, żłobka i placówki medycznej.

Parafia św. Józefa była silnym ośrodkiem kształtującym postawy patriotyczne i narodowe, szczególnie w okresie I wojny światowej. W kościele św. Józefa żegnano 600 ochotników odchodzących do polskiej armii z Town of Lake. Wierni zakupili też pierwszy sztandar dla powstającej armii, który wręczono wyjeżdżającym żołnierzom do Niagara on the Lake w Kanadzie. Uroczyście witano również wracających z wojny. Na potrzeby Armii Hallera kwestował osobiście ks. Juliusz Grzeziński, odwiedzając z biało-czerwoną chorągiewką domy parafian. Wspólnota św. Józefa gościła również gen. Hallera. Wydarzenie to miało miejsce w 1934 r., kiedy gromadzono środki fundusz inwalidzki. Przy parafii działało też Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej grupa 2.

Do obchodów złotego jubileuszu przypadających na 1937 r. parafia św. Józefa prężnie działała. Odbył się wówczas chrzest blisko 16 tysięcy dzieci, udzielono blisko 3800 ślubów. W 1938 r. w siedzibie szkoły podstawowej założono koedukacyjną czteroletnią szkołę średnią prowadzoną również przez Siostry Felicjanki, do której początkowo zapisało się 88 uczniów. Liczba uczniów zwiększyła się w 1941 r. do 300, kiedy przyjęto młodzież ze szkoły w sąsiedniej parafii pw. Najświętszego Serca Jezusa, która uległa likwidacji. W 1958 r. społeczność szkolna była najbardziej liczna. Należało do niej wtedy 575 wychowanków. W latach 50. XX w. okolica zaczęła się wyludniać z powodu braku miejsc pracy. W 1971 r. zamknięto największe zakłady przetwórstwa mięsnego w Stanach Zjednoczonych Union Stock Yard co wpłynęło zasadniczo na wzmożoną migrację ludności z terenów okalających parafię. Mimo to, jeszcze w latach 70. XX w. w dzielnicy przeważała ludność polska. W 1978 r. w szkole podstawowej przy parafii było jeszcze 572 uczniów, zaś szkole średniej – 433.

W obu szkołach nauczały 23 siostry felicjanki, w roku 1986 było jeszcze 426 uczniów w szkole podstawowej i 317 w szkole średniej oraz 15 nauczycielek felicjanek.

Jednak zmiany w strukturze narodowościowej ludności następowały w szybkim tempie. Miejsca zamieszkiwane dotąd przez Polaków zajęli Latynosi. W 1987 r. proboszczem parafii pw. św. Józefa był ks. Kazimierz Szatkowski, który jednocześnie administrował kościół pw. św. Jana Bożego. Sytuacja ta miała miejsce do 1992 r., kiedy to archidiecezja podjęła decyzję o zamknięciu parafii pw. Jana Bożego w 1990 r. Miało to związek z likwidacją czterech parafii w Back of the Yards, w tym dwu polskich. Kościół pw. św. Józefa funkcjonuje nadal, jednak działalność parafii uległa znacznemu ograniczeniu. W 1996 r. zamknięto szkołę średnią, z uwagi na stale zmniejszającą się liczbę młodzieży (w ostatnim roku było już tylko 162 uczniów). Siedzibę zamkniętej placówki przeznaczono na działalność szkoły podstawowej, zaś opuszczony budynek wynajęto organizacji charytatywnej na potrzeby prowadzenia tam przedszkola. W 1994 r. administracją parafii zajęli się Ojcowie Franciszkanie. Trzy lata później, w kościele pw. św. ustanowiono sanktuarium św. Józefa. Wydarzenia te zbiegły się w czasie z pracami renowacyjnymi, które były prowadzone w latach 1996-1998. W 2002 r. szkoła podstawowa, działająca w strukturach parafii, została zamknięta. wtedy z parafii odeszły siostry felicjanki, prawdopodobnie wtedy też rozebrano dom sióstr. Budynek, który zajmowała szkoła podstawowa był używany do nauki religii dla dzieci ze szkół publicznych. Od roku 2008 duszpasterstwo w parafii prowadzą Misjonarze Najświętszego Serca Jezusa.

Pod koniec lat 90. XX w. społeczność Polaków działających na tym terenie powołała do życia organizację pn. „Rodzina Polska”, której inicjatorem i założycielem był franciszkanin O. Emil Bosak. Organizacja ta prowadziła na szeroką skalę działalność jednoczącą Polaków na emigracji. Do stałych punktów programu weszły spotkania członków tego środowiska na niedzielnych obiadach urządzanych w sali parafialnej. Nadto, we wspólnocie tej dbano o formację duchową jej członków, organizowano cykliczne nabożeństwa, takie jak np.: adoracja Najświętszego Sakramentu podczas nabożeństwa Pierwszych Piątków miesiąca, modlitwę różańcową przed Mszą św., czy też nowenny. „Rodzina Polska” zajmowała się też działalnością kulturalną. Wystawiała Jasełka i różne sztuki teatralne o charakterze religijnym, a także prowadziła bibliotekę z religijną polską literaturą. Podejmowała również szereg starań na rzecz osób samotnych i potrzebujących. Organizowała akcje społeczne, mające na celu gromadzenie funduszy, z których ufundowano, min. statuę Jana Pawła II, z okazji 125 rocznicy istnienia parafii, czy cztery nowe ornaty do kościoła w 2002 r. Wspólnota ciągle istnieje, ale jej pole aktywności znacznie się zmniejszyło. Obecnie parafia liczy ok 650 rodzin, głownie meksykańskich, w niedzielę jest jedna msza św. w j. polskim, która odprawia polski kapłan ks. Jan Wąchała z niedalekiej parafii św. Joanny de Chantal.

 

Historia budowy:

Kościół pw. św. Józefa znajduje się przy ul. 48 i Hermitage i funkcjonuje do dziś. Jego budowa rozpoczęła się w 1913 r., a kamień węgielny poświecił bp. Paweł Rhode 10 sierpnia tego samego roku. W 1914 r., odbyło się poświęcenie świątyni. Kościół w stylu romańskim przewidziany był na 1200 miejsc siedzących. Koszt inwestycji opiewał na 200 tys. dolarów. po gruntownych remontach i ustanowieniu sanktuarium św. Józefa kard. Francis George poświęcił na nowo kościół w dniu 4 czerwca 200 r.

Dalsze losy budowli:

Do 1935 r. dwa razy odnawiano wnętrze kościoła. W 1925 r. wyposażono go w nowe konfesjonały. Kapitalny remont świątyni przeprowadzono w latach 1996 – 2000. Najpierw w latach 1996-1998 przeprowadzono remont wież, skracając ich wysokość, w kolejnych dwóch latach przeprowadzono gruntowne odnowienie wnętrza świątyni: odnowiono organy, witraże, ołtarze, figury, stacje Drogi Krzyżowej, ławki itp. Prawdopodobnie wtedy zlikwidowano polski napis nad prezbiterium „A Słowo Ciałem się stało i zamieszkało między nami”. Po 2002 r. wyfugowano mury kościoła, a we wnętrzu kościoła zamontowano marmurową chrzcielnicę z bieżącą wodą. W kościele od początku jest ołtarz Matki Boskiej Częstochowskiej, ołtarz Matki Boskiej z Guadelupe umieszczono w latach 90. wraz z wprowadzeniem duszpasterstwa w j. hiszpańskim.