Kościół św. Cyryla i Metodego

Nazwa własna: kościół św. Cyryla i Metodego

Miejscowość: Lemont

Stan: Illinois

Dystrykt: Cook County

Adres:

Cyril and Methodius Church

608 Sobieski Street

Lemont, Illinois 60439

_5659059

Kontakt

Tel. 630-235-2776

www.stcyril.org

Diecezja: Chicago

Rodzaj świątyni: kościół parafialny

Obrządek: rzymsko-katolicki

Wezwanie: św. Cyryla i Metodego

Autor projektu architektonicznego: firma E. Brialmaier and Sons z Milwaukee

Budowniczy: The Local Construction Company.

Data erygowania: 4 kwietnia 1884

Fundator: parafianie

_5659063
_5659075
_5659118
_5659109

Fotografie i opisy

_5659041
Architektura
_5659051
Wystrój wnętrza
_5659059
Wyposażenia
_5659225
Chorągwie
_5659269
Budynki parafii
_5659280
Cmentarz

Historia parafii: 

Miasteczko Lemont położone jest na południowo-zachodnich obrzeżach metropolii Chicago, kilkanaście mil od centrum miasta. Pierwsi Polacy osiedlili się tam w latach 60. XIX w., gdzie żyli wśród Irlandczyków i Niemców, znajdując pracę w kamieniołomach i przy budowie kanału łączącego jezioro Michigan z rzeką Missisipi. Początkowo wszyscy katolicy, niezależnie od narodowości, należeli do jednej parafii św. Patryka. W 1867 r. Niemcy razem z Polakami utworzyli parafię św. Alfonsa, ale w 1871 r. osadnicy polscy i czescy zwrócili się z prośbą o objęcie ich opieką duszpasterską do jedynej wówczas w Chicago polskiej parafii św. Stanisława Kostki. Sprzyjającą okolicznością założenia polskiej parafii był fakt mianowania w 1882 r. proboszczem parafii św. Alfonsa ks. Leopolda Moczygembę (założyciela polskiej osady w Teksasie). W listopadzie 1882, abp P. Feehan polecił ks. Moczygembie organizować polską parafię. Powołanie nowej parafii było pilną potrzebą z uwagi na fakt, iż ludność polska stanowiła większość w parafii św. Alfonsa (należało tu 240 rodzin polskich i 125 niemieckich) a jej liczebność się powiększała. Tym bardziej, że w pobliskim Joliet zamieszkało ok. 60 polskich rodzin, a w Braidwood ok. 100. W celu ulokowania zabudowań parafialnych, ks. Moczygemba zakupił od Patricka Murray 20 akrów ziemi położonej na wzgórzu, nazywając je Jasną Górą. Część nabytych gruntów, zajmujących obszar 222 na 287 stóp, zapisano w 1884 r. na własność biskupa, co było warunkiem uzyskania zgodny na założenie parafii. Pozostały areał podzielono na 50 parceli i odsprzedano polskim osadnikom. W czerwcu 1883 r. odbyło się zebranie, na którym podjęto decyzję o budowie kościoła i szkoły, określając wysokość składki na cele budowy: 10 – 12 dolarów, w zależności od dochodów. W sierpniu 1883 r. bp Patrick J. Conway poświęcił kamień węgielny pod budowę kościoła, równolegle wznoszono budynek szkoły. Inwestycję, która trwała do kwietnia następnego roku, realizowała firma Jamesa Helbiga. Poświęcenia kościoła i szkoły dokonał bp Patrick A. Feehan w niedzielę 31 sierpnia 1884 r. Budowla pierwszego kościoła o wymiarach 119 na 56 stóp i wysokości 35 stóp, znajdującego się na rogu ulic Sobieskiego i Czackiego, przewidziana była na ok. 700 miejsc siedzących. W 1884 r. powstała również plebania. Zanim zbudowano szkołę, w latach 1882-1884 nauczaniem dzieci zajmowała się świecka nauczycielka. Po ukończeniu inwestycji, zaproszono do pracy w szkole Siostry Felicjanki. W tym czasie, do szkoły uczęszczać zaczęło ok. 300 uczniów. W 1898 r. budynek szkoły doszczętnie spłonął na skutek rozprzestrzenienia się pożaru sąsiednich zabudowań. Nowa siedziba szkoły wraz z mieszkaniami dla sióstr zakonnych, której budową zarządzał Frank Pacholski, powstała dość szybko, materiał do odbudowy podarowali właściciele miejscowego kamieniołomu. Na przestrzeni kolejnych lat wykonywano szereg prac modernizacyjnych we wszystkich zabudowaniach parafialnych. W 1911 r. powstały instalacje: elektryczna i centralnego ogrzewania. Następnie udekorowano wnętrze świątyni. W 1914 r. włoski artysta Giusti wykonał malowidła ścienne przedstawiające sceny biblijne. Parafia była najbardziej liczną w początkach lat 20. ok 3,5 tysiąca wiernych, wkrótce zmalała do ok. 2 tysięcy, gdyż zaprzestano wydobywać wapień i skończono budowę kanałów, tym samym zabrakło podstawowych miejsc pracy. Mimo tego parafia dalej się rozwijała, powiększała się też szkoła, która od 1915 r. była już szkołą ośmioklasową. W roku 1926 zbudowano na narożniku ulic Sobieskiego i Ledóchowskiego dom dla sióstr zakonnych, budynek projektowała firma Sandel & Strong, dotychczasowe mieszkania zaadaptowano na potrzebne sale szkolne. W 1928 r. miał miejsce pożar, którego przyczyną było zwarcie instalacji elektrycznej. Wówczas doszczętnie spłonęły budynki kościoła i plebanii. Dzięki wysiłkowi parafian już w lipcu następnego roku oddano do użytku nową plebanię, zaś do końca 1929 r. powstał nowy budynek kościoła. W czasie trwania odbudowy, nabożeństwa odprawiano w kościele św. Patryka. W latach 30. XX w. w planach było utworzenie sali parafialnej, ale możliwości zrealizowania tej inwestycji przy pomocy niskich nakładów finansowych, pojawiły się dopiero w 1947 r., kiedy, dla pozyskania budulca, zakupiono budynki Cook County Bureau przeznaczone do rozbiórki. Ostatnią inwestycją zrealizowaną przez wspólnotę parafialną było wzniesienie nowego budynku na potrzeby szkoły w 1960 r., na skutek czego dotychczasową jej siedzibę rozebrano. Na skutek zamerykanizowania się polskiego społeczeństwa, w latach 50. XX w. posługiwano się tylko angielskim. W ramach działalności wspólnoty, wydawano anglojęzyczny biuletyn. W latach 70. XX w., za sprawą ks. proboszcza Ryszarda Jóźwiaka wprowadzono nabożeństwa maryjne, powstały również maryjne grupy modlitewne. Odrodzenie ducha polskości we wspólnocie nastąpiło w 1979 r. za sprawą wyboru Karola Wojtyły na papieża. Powstał wówczas Klub Polski, sobotnia Polska Szkoła im. Jana Pawła II, przywrócono odprawianie Mszy św. w języku polskim. Największą w tym zasługę miał wikariusz parafii ks. Edward Witusik (saletyn). Od początku lat 90. XX w. w Lemont zaczęli osiedlać się Polacy, którzy przemieszczali się z centrum miasta, gdzie osiedli w latach 80. Odnotowano wówczas wzrost liczby parafian, która w 1997 r. liczyła ok. 1500 wiernych. W tym czasie do szkoły uczęszczało ok. 900 uczniów. W 1992 r. wspólnotę opuściły Siostry Felicjanki. Od tego czasu działalnością szkoły kieruje personel świecki. W byłej siedzibie sióstr zakonnych utworzono przedszkole, a w 2002 r. powiększono budynek szkolny o dodatkowe sale dla potrzeb przedszkola, zaś dotychczasową siedzibę wyburzono.

Obecnie do parafii pw. św. Cyryla i Metodego należy ok. 2 tys. rodzin w większości polskiego pochodzenia. W strukturach parafii funkcjonuje polska szkoła z ok. 400 wychowankami oraz szkoła parafialna licząca ok. 300 uczniów. Nadal działa Klub Polski, którego członkowie dbają o podtrzymanie działalności kulturalnej. W każdą niedzielę odprawiane są także trzy Msze św. w j. angielskim i dwie w j. polskim.

Działalność społeczności katolickiej o polskim pochodzeniu jest na tyle aktywna, że planowane jest powstanie nowego centrum parafialnego w miejscu dotychczasowej plebanii. Projekt przewiduje jej wyburzenie. Nie bez znaczenia jest fakt, iż obszar, na którym zlokalizowane są zabudowania parafialne, okalają ulice: Sobieskiego, Ledóchowskiego, Czackiego, Moczygemby. W pobliżu jest również ulica Pułaskiego.

 

Historia budowy:

W maju 1928 r. miał miejsce tragiczne wydarzenie – spłonęła świątynia zbudowana w 1883 r. Budowę nowego kościoła rozpoczęto w tym samym roku 14 grudnia. Kamień węgielny poświęcił ks. Antoni Halgas 21 kwietnia 1929 r., natomiast kościół poświęcił polski biskup Stanisław W. Bona 1 stycznia 1930 r. Koszt inwestycji wyniósł 177 tys. dolarów. W roku poświęcenia kościoła, wyposażono go w organy i trzy dzwony, w następnym roku zakupiono stacje Drogi Krzyżowej. Kolejne uzupełnienia w budynku świątyni przeprowadzono w latach 40. W 1942 r. zamontowano witraże. Zagospodarowano też pomieszczenia narożnikowe mieszczące się w narożnikach fasady kościoła, do których wejścia znajdują się w kruchcie kościoła. W 1943 r. (w północno –wschodnim narożniku) powstała kaplica ku czci Matki Bożej Nieustającej Pomocy dla upamiętnienia żołnierzy przebywających na wojnie. W następnym roku w równoległym (północno-zachodnim) narożniku utworzono kaplicę poświęconą Matce Bożej Bolesnej, gdzie ustawiono krzyż na pamiątkę przeprowadzanych misji.

Dalsze losy budowli:

Pierwsze poważniejsze prace remontowe przeprowadzono na początku lat 50. W 1952 r. zmieniono pokrycie dachu kościoła, w następnym roku położono nową posadzkę. Kolejne modernizacje nastąpiły w latach 70. Wówczas kaplice Matki Bożej Bolesnej zamieniono na miejsce do udzielania pierwszej pomocy i urządzono też tam łazienki. Figurę Matki Bożej przeniesiono do wnęki po prawej stronie w kościele, z której usunięto konfesjonał. Podczas prac modernizacyjnych, w 1974 r. zainstalowano system chłodzący. W 1977 r. po raz drugi wymieniono dach, gdyż został zerwany przez tornado, które spustoszyło Lemont w roku 1976. W ramach przygotować do jubileuszu 100 lecia parafii, w 1983 r. odnowiono i zmieniono nieco dekorację wnętrza kościoła, a zewnętrzne mury zostały wyfugowane. W roku 1999 zlikwidowano kaplicę Matki Bożej Nieustającej Pomocy, urządzając tam konfesjonał, obraz zamocowano na tylnej ścianie kościoła, natomiast we wnęce po lewej stronie, z której usunięto konfesjonał, utworzono ołtarz Matki Bożej Częstochowskiej. Obraz wykonał artysta Zygmunt Kimel, klejnoty na sukienkę dla Matki Bożej pochodzą z darowizn parafian.