Kościół św. Barbary

Nazwa własna: Kościół św. Barbary

Miejscowość: Chicago

Stan: Illinois

Dystrykt: Cook County

Adres:

St. Barbara Church

2859 South Throop Street

Chicago Illinois 60608

_5656927

Diecezja: Chicago

Rodzaj świątyni: kościół parafialny

Obrządek: rzymsko-katolicki

Wezwanie: św. Barbary

Autor projektu architektonicznego: Worthmann and Steinbach

Data erygowania: 1910

Fundator: parafianie i częściowo parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy

 

_5657008
_5656932
_5656989
_5656944

Fotografie i opisy

_5657083
Architektura
_5656911
Wystrój wnętrza
_5659059
Wyposażenia
_5657072
Paramenty liturgiczne
_5657119
Budynki parafii

Historia parafii: 

Parafia św. Barbary to druga polska parafia zorganizowana w Bridgeport, którą wyodrębniono z parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Konieczność podziału wynikała z osiedlania się bardzo dużej liczby Polaków w tym miejscu po 1905 r. Założycielem parafii św. Barbary był ks. Stanisław Nawrocki proboszcz parafii macierzystej. W październiku 1909 r. zakupił 24 parceli gruntu przy Throop Street, między Archer i 29 Street. Już na wiosnę 1910 r. wzniesiono budynek szkoły, w którym na parterze znajdowało się audytorium, gdzie odprawiano Msze św. do czasu wybudowania kościoła. W tym samym roku powstał budynek plebanii i dom dla sióstr św. Józefa Trzeciego Zakonu św. Franciszka ze Steven Point w Wisconsin. Wszystkie budowle poświęcił bp. Paweł Rhode. W listopadzie 1910 r. mianowany na proboszcza został ks. Antoni Nawrocki (brat ks. Stanisława Nawrockiego). Jego zadaniem była budowa kościoła. Na tę inwestycję macierzysta parafia przekazała 50 tys. dolarów. Plany budowy były zatwierdzone już w marcu 1911 r., zaś prace budowlane rozpoczęto w roku 1912. Z uwagi na to, że inwestycja nie była obciążona żadnymi długami, już po dwóch latach kościół został konsekrowany. Szkoła rozpoczęła działalność jeszcze przed wzniesieniem budynku kościoła, we wrześniu 1910 r. Wówczas uczęszczało do niej ok. 600 uczniów. Po dziesięciu latach liczba parafian się podwoiła, co miało zasadniczy wpływ dla naboru dzieci szkolnych, których w 1923 r. było 1150. W 1922 r. podjęto decyzję o wzniesieniu nowego budynku szkoły oraz przygotowano stosowne plany. Przedtem jednak zbudowano nową plebanię. Starą siedzibę księży połączono z domem sióstr, by zyskać dla sióstr nowe mieszkania. W 1924 r. do istniejącego budynku szkoły dobudowano nowy. Dzięki temu, w 1925 r. uzyskano miejsce na utworzenie dwuletniej szkoły zawodowej dla chłopców i dziewcząt przygotowującej do pracy biurowej. W 1947 r. szkołę średnią przemianowano na czteroletni High School dla dziewcząt. Parafia św. Barbary od początku istnienia odznaczała się szczególna aktywnością jej członków w pielęgnowaniu ducha polskości, dlatego nazywana była „Małą Polską”. W krzewieniu tradycji narodowych wyróżniał się ks. proboszcz Franciszek Grześ (1918 – 1932). W parafii tętniło również życie kulturalne. Organizowano tu przedstawienia, wieczornice, akademie, podczas których celebrowano uroczystości narodowe. Towarzystwa mundurowe w czasie uroczystości prezentowały się na koniach. Prężnie działały uczniowskie drużyny sportowe. W czasie wojny w parafii funkcjonował oddział Czerwonego Krzyża. Potem zadbano o godne upamiętnienie poległych, tworząc w obrębie zabudowań parafialnych, skwer pamięci o ofiarach wojny. Ducha patriotycznego wśród wiernych propagował i umacniał proboszcz Stefan Bernaś (1957-59), który od 1944 r. działał w War Relief Services-National Catholic Welfare Conference, pomagając polskim żołnierzom i uchodźcom w Syrii, Palestynie, Afryce, Włoszech, Anglii, Niemczech. Duchowny angażował się potem w diecezjalnej organizacji charytatywnej. Działalność społeczności parafii św. Barbary była popularna i znana nie tylko wśród środowisk polonijnych. Na jubileuszu 50-lecia w 1960 r. obecny był major miasta Chicago Richard J. Daley. W latach 60. Odnotowano jeszcze prężną działalność szkoły, do której w 1960 r. uczęszczało 430 uczniów na szczeblu podstawowym i 259 dziewcząt w szkole średniej. W tym czasie, w strukturze parafii działało jeszcze działa kilkadziesiąt organizacji społecznych. W latach 70. rozpoczęła się wzmożona migracja ludności polskiej, której miejsce zajmowali Latynosi. Jednakże, jeszcze w latach 80. społeczność Polaków była dość liczna. W obszarze parafii mieszkało też sporo Irlandczyków i Włochów. Z uwagi na bliską odległość od China Town osiedlali się tu dość licznie Chińczycy. Funkcjonowanie parafii oraz szkoły utrudniało również sąsiedztwo kamieniołomu, gdzie wydobywano wapień. Hałas oraz osiadający na szybach pył sprawiał niesprzyjające warunki do funkcjonowania nie tylko szkoły, ale też kościoła. Jednak, mimo niesprzyjających warunków środowiskowych i demograficznych, parafia św. Barbary przetrwała. Nie zaprzestano działalności również w latach 80., kiedy zamknięto kilka okolicznych parafii w Bridgeporcie. W 1980 r. do szkoły podstawowej uczęszczało 270 uczniów, a w 1985 r. w liceum kształciło się 370 dziewcząt. W latach 90. ks. proboszcz Michael Yakaitis aktywnie działał na rzecz reaktywacji życia duchowego parafii. Wydawał też kwartalnik służący ewangelizacji mieszkańców Bridgeportu. Jednak pod koniec lat 90. sukcesywnie ubywało uczniów, aż do 2001 r., kiedy podjęto decyzję o zamknięciu szkoły średniej (w tym roku było już tylko 85 uczennic). Opuszczone pomieszczenia przeznaczono pod działalność szkoły podstawowej, która funkcjonuje do tej pory. Do roku 2008 do grona pedagogicznego szkoły należały Siostry Józefinki. Obecnie do parafii należy ok. 600 rodzin, duszpasterstwo sprawowane jest wyłącznie w j. angielskim (msza św. po polsku odprawiana była do 1997 roku).

 

Historia budowy:

Plany budowy nowego kościoła były gotowe już w marcu 1911 r. W czerwcu 1912 r. miało miejsce poświęcenie kamienia węgielnego, zaś konsekracja kościoła odbyła się 5 czerwca 1914 r. Jego rozmiar pozwala na zorganizowanie 1200 miejsc siedzących, wieża pierwotnie była wysoka na 90 stóp. Koszt budowy wyniósł 175 tys. dolarów, z czego 55 tys. dolarów przeznaczyła macierzysta parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W roku poświęcenia kościół wyposażono w ławki, witraże i trzy marmurowe ołtarze wykonane we Włoszech. Wnętrze świątyni po raz pierwszy wymalowano w 1918 r. Pokaźnych rozmiarów organy sprowadzono z Europy.

Dalsze losy budowli:

Prace dekoracyjne wewnątrz kościoła wykonywano przed każdym jubileuszem parafii. Z okazji srebrnego jubileuszu (1935 r.) odnowiono dekorację wnętrza kościoła. W latach 1957-59, z racji przygotowań do złotego jubileuszu, przeprowadzono rewitalizację niektórych elementów: zainstalowano nowe stacje Drogi Krzyżowej, obniżono balustradę przy ołtarzu do komunii św., wstawiono nową chrzcielnicę i dwa współczesne konfesjonały, zakupiono szafy na ornaty do zakrystii. Prawdopodobnie wtedy zniknęły z kropielnice z Aniołami. Zmieniano szczyt nastawy ołtarzowej, wymieniono lampy elektryczne w prezbiterium i przede wszystkim w ołtarzu głównym zastąpiono obraz św. Barbary statuą świętej. W 1970 r. wybuchł pożar w kopule kościoła na skutek wyładowań atmosferycznych. Wydarzenie to miało wpływ na zmiany w konstrukcji wieży, którą obniżono i zmniejszono, a także zmieniono jej zakończenia. Po pracach modernizacyjno-naprawczych, trwających miesiąc, kościół ponownie otwarto. Wnętrze kościoła odnowiono i położono nową wykładzinę dywanową. Kolejne odnowienie wnętrza miało miejsce w roku diamentowego jubileuszu parafii (1985 r.), trzy lata wcześniej umieszczono w kościele obraz Matki Bożej Częstochowskiej, namalowany przez Zbigniewa Gizellę. Kolejne remonty przeprowadzano jeszcze przed rokiem jubileuszowym 2000. Odnowiono wówczas witraże w budynku głównym kościoła, natomiast we frontowych wieżach, zamiast szyb, wstawiono witraże, pochodzące z zamkniętego College Seminary w Niles. Ponowne prace rewitalizacyjne zlecone firmie Osternbaan & Sons Company, wykonano przed setnym jubileuszem parafii przypadającym w 2010 r. W prezbiterium wówczas zmieniono oświetlenie, zakupiono tabernakulum i nowe sidilla. Odrestaurowano fronton na zewnątrz.