Parafia św. Andrzeja

Nazwa własna: Kościół św. Andrzeja Apostoła

Miejscowość: Calumet City

Stan: Illinois

Dystrykt: Cook County

 

Adres:

St. Andrew the Apostle Church

768 Lincoln Avenue

Calumet City, IL 60409

 

Diecezja: Chicago

Rodzaj świątyni: kościół parafialny

Obrządek: rzymsko-katolicki

Wezwanie: Św. Andrzeja Apostoła

Autor projektu architektonicznego: Sandel & Strong

Data erygowania: 1892

Fundator: Agencja nieruchomości Red i Stivens podarowali 48 działek pod budowę kościoła, koszty budowy ponieśli parafianie

 

_5657830
_5657838
_5657839

Fotografie i opisy

_5657950
Architektura
_5657786
Epitafia i tablice pamiątkowe
_5657656
Parametry liturgiczne
_5657763
Wnętrza
_5657666
Wyposażenia
sw Andrzej Chicago
Plan architektoniczny kościoła
_5657685
Układ prezbiterium
_5657816
Ołtarz
_5657840
Ambona
_5657936
Malowidła
_5657838
Rzeźby
_5657973
Witraże

Historia parafii:

Calumet City leży na południowo-wschodnich krańcach aglomeracji Chicago (ok 19 mil od centrum miasta), do 1923 r. nosiło nazwę West Hammond, w odróżnieniu od właściwego Hammond, które należy już do stanu Indiana. Miasteczko West Hammond powstało w roku 1893 z połączenia niemieckiej wioski Schrumville i polskiej osady Sobieski Park. Pierwszą katolicką parafię w West Hammond (św. Andrzeja Apostoła) założyli Polacy w 1892 r. Osada Sobieski Park powstała w nietypowy sposób: w czerwcu 1891 r. agenci nieruchomości Red i Stevens podarowali Towarzystwu Św. Andrzeja 48 działek (wytyczonych w lesie, gdzie dopiero wytyczano ulice i wycinano drzewa) pod budowę kościoła i polską osadę, donacja ta miała przyciągnąć więcej Polaków do osiedlenia się w pobliżu zakładów mięsnych G.H. Meat Packing Company. Po przepisaniu części działek na własność kościelną, abp. P. Feehan wyznaczył zmartwychwstańca ks. Franciszka Gordona, ówczesnego dyrektora szkoły św. Stanisława Kostki, do organizowania parafii. Ks. Gordon zaczął budowę kościoła jesienią 1891 r., ale parafię utworzono dopiero w lutym 1892 r., gdy został mianowany pierwszy proboszcz ks. Franciszek Wojtalewicz, który dokończył budowę kościoła za sumę 7 tys. 565 dolarów. Kościół poświęcono 22 marca 1892 r. Spośród 34 rodzin, które wykupiły działki „w lesie”, pierwszy proboszcz zastał w nowej osadzie tylko 12 rodzin, pozostali mieszkali jeszcze w Chicago, głównie w parafii św. Jozafata, założonej przez Kaszubów. Pierwszy kościół nowej parafii został zburzony na skutek przejścia tornado w czerwcu 1892 r. Drewno, że zrujnowanej świątyni przeznaczono na budowę plebanii. Drugi – murowany kościół zbudowano w ciągu 85 dni – zaczynając od 1 października. Pierwsza Msza św. została odprawiona na Boże Narodzenie 1892 r. natomiast kościół poświęcony został 14 maja 1893 r. przez abp. P. Feehana. W roku poświęcenia kościoła zbudowano również szkołę, gdzie początkowo nauczały dwie świeckie nauczycielki, a w 1896 r. sprowadzono Siostry Franciszkanki z Lafayet w Indianie. W tym czasie dobudowano do budynku szkolnego mieszkania dla sióstr. W 1895 r. do Polaków należało blisko 300 działek w Sobieski Park, ale około połowa rodzin tam się jeszcze nie przeprowadziła. Równocześnie Polacy osiedlali się też w niedalekim Hegewish, a proboszczowie z parafii św. Andrzeja opiekowali się tamtejszą polską wspólnotą przy kościele św. Columby (w latach 1893-1896). W 1900 r. Polacy stanowili największą grupę etniczną w West Hammond, Polak był także burmistrzem miasta. Rozwój polskiej osady został gwałtownie zatrzymany w 1901 r. gdy spłonęły zakłady G.H. Meat Packing Company, gdzie większość Polaków znajdowała zatrudnienie. Zakłady relokowano do Stock Yard w Chicago, tym samym połowa parafian (ok. 200 rodzin) wyprowadziła się w poszukiwaniu pracy. Pomimo tych problemów, parafia powiększała się i potrzebne były kolejne budynki. W 1911 r. zbudowano dom dla sióstr nazaretanek, które od 1908 r. prowadziły szkołę. Sprowadzono siostry dlatego, gdyż parafianie domagali się mówiących po polsku sióstr. W 1914 r. zbudowano nową plebanię i szkołę, zaś stary budynek szkoły sprzedano. W styczniu 1918 r. kolejne nieszczęście spadło na parafię – w wyniku zwarcia przewodów elektrycznych kościół spłonął doszczętnie. Bardzo długo zbierano fundusze na budowę nowej świątyni. Przez trzynaście lat Msze św. odprawiano w suterenach szkoły. Nowy kościół został poświęcony dopiero w 1931 r. W rok po tym wydarzeniu, parafia liczyła około 800 rodzin, liczba dzieci w szkole wynosiła ponad 800. Wielu Polaków osiedliło się w parafii w czasie II wojny, a także po jej zakończeniu. W czasie II wojny, parafianie bardzo angażowali się w kontakty z żołnierzami zmobilizowanymi do wojska. Sodalicja Młodych Kobiet utworzyła Komitet Wojskowy, który redagował miesięcznik dla żołnierzy, informując o bieżących wydarzeniach w parafii oraz o losach poszczególnych żołnierzy.

W latach powojennych parafia nadal dobrze prosperowała. W 1960 r. do szkoły uczęszczało ponad 700 dzieci. Wtedy też zbudowano nowy budynek szkoły.

W latach 60. Podczas liturgii używano najczęściej j. angielskiego, na sześć niedzielnych Mszy św. jedna była odprawiana po polsku. Do początków lat 80. parafia odznaczała się dużą aktywnością. Liczyła blisko 2 tys. rodzin, z tego grona połowę stanowili Polacy. Potem jednak wielu z nich przeprowadziło się do Calumet City z południowych dzielnic Chicago. Szkoła liczyła w 1985 r. 580 uczniów.

Oprócz Polaków, do parafii należeli też Irlandczycy, Włosi, Meksykanie i Niemcy z Bawarii, którzy w latach 80. urządzali w parafii październikowe festiwale.

W 1984 r. Polacy utworzyli Towarzystwo Matki Boskiej Częstochowskiej, w którym dbano zarówno o formację duchową wspólnoty, organizując procesje w święto Matki Bożej Częstochowskiej, jak i kulturalną, tworząc festiwale parafialne z polskimi potrawami. W związku z tym, że wspólnotę wiernych tworzyli również Latynosi, obchodzono uroczyście święto Matki Bożej z Gwadelupe. Na początku lat 90. liczba parafian zmalała do około 400 rodzin, Polacy wyprowadzali się w kierunku Indiany i tylko na okoliczność niedzielnych Mszy Świętych przyjeżdżali do macierzystej parafii. Eucharystia w języku polskim sprawowana była do 2008 r. Migracje ludności spowodowały, że w roku 2000 połowę mieszkańców Calumet City stanowili Afroamerykanie. Szkoła parafialna funkcjonowała do 2004 r. Wtedy też wspólnotę św. Andrzeja opuściły siostry nazaretanki, zaś szkołę przejęła korporacja Christ Our Saviour School. Obecnie do parafii należy około 970 rodzin, a duszpasterstwo prowadzone jest wyłącznie w jęz. angielskim.

Historia budowy:

Fundusze na budowę nowego (obecnego) kościoła św. Andrzeja zaczęto gromadzić w 1928 r. plany budowy kościoła były gotowe w roku 1929. Kamień węgielny poświęcił bp. Bernard J. Scheil 27 czerwca 1930 r., natomiast świątynię poświecił kard. George Mundelein 18 października 1931 r. Kościół o wymiarach: 250 stóp długości, 175 stóp szerokości, przewidziany jest na 1100 miejsc siedzących, Na inwestycję przeznaczono 250 tys. dolarów. W kolejnych latach budynek kościoła doposażano oraz uzupełniano dekoracje wnętrza. W 1934 r. ufundowano ołtarz w kaplicy dusz czyśćcowych, a także ołtarz Matki Bożej Nieustającej Pomocy (od tego czasu wprowadzono w kościele wieczysta Nowennę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy). Figury marmurowe zamawiano we Włoszech. Witraże zamontowano dopiero w roku 1955, wykonane zostały w Monachium, poświęcił je kard. Samuel Stretch. W latach 80. XX w. zainstalowano w kościele system chłodzący.

Dalsze losy budowli:

W 1947 r. za sumę 100 tys. dolarów przebudowano wieże, które były niestabilne. Podczas remontu obniżono hełmy wież o kilka stóp. W latach 1953-1955 wnętrze kościoła zostało poddane generalnej renowacji, zmieniono też niektóre elementy: zamontowano nowy ołtarz główny i dwa ołtarze boczne, wykonane z marmuru w Pietra Santa we Włoszech. Wymieniono także ołtarze w kaplicy dusz czyśćcowych – dodając elementy z marmuru sprowadzonego z Belgii. Marmur z Francji użyto do odnowienia ołtarza w kaplicy chrztu św. Posadzka w prezbiterium też została wymieniona na marmurową. Kosz renowacji wnętrza wyniósł 500 tys. dolarów. Kolejne prace naprawcze przeprowadzono w 1982 r.: wyremontowano dach na wieżach, w kościele odnowiono dekorację wnętrza, zmieniono wykładzinę dywanową. W latach 2002 -2005 mury kościoła zostały wyfugowane za sumę 750 tys. dolarów. Kolejne renowacje w kościele i rewitalizację posesji kościelnej przeprowadzono po 2010 r.