Nazwa własna: kościół św. Matki Boskiej Częstochowskiej

Miejscowość: Cicero

Stan: Illinois

Dystrykt: Cook County

Adres:

St. Mary of Czestochowa Church

3010 South 48th Court

Cicero, Illinois 60850

 

Kontakt

Tel. 708 652 0948

www.stmaryofczestochowa.org

Diecezja: Chicago

Rodzaj świątyni: kościół parafialny

Obrządek: rzymsko-katolicki

Wezwanie: Matki Boskiej Częstochowskiej

Data erygowania: 1895

Fundator: parafianie

Fotografie i opisy

_5658679
Architektura
_5658750
Wystrój wnętrza
_5658753
Wyposażenia
_5658847
Paramenty liturgiczne
_5658693
Budynki parafii

Historia parafii: 

Kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej jest największą świątynią w Cicero, mieście położonym w południowej części aglomeracji Chicago. W latach 40. XX w. była to też największa katolicka parafia w Cicero. Polacy zaczęli osiedlać się w jednej dzielnic – Hawthorne w latach 80. XIX w., gdy jeszcze teren nie był zurbanizowany i dominowały tam prerie. Początkowo, osiedlano się  nieopodal wapiennych kamieniołomów, gdzie łatwo było można dostać pracę.  Zabudowę stanowiły drewniane baraki, znajdujące się po wschodniej stronie Cicero przeznaczone dla robotników kamieniołomu. Najbliższy polski kościół pw. św. Wojciecha oddalony był na wschód o 5,5 mili. Po utworzeniu parafii pw. św. Kazimierza w 1890 r. dystans do najbliższego kościoła skrócił się o dwie mile.

Pierwszą katolicką parafię pw. św. Dionizego w Cicero utworzyli Niemcy w 1892 r. Wtedy też polska społeczność, licząca 86 rodzin, postanowiła utworzyć własną wspólnotę, podejmując się gromadzenia funduszy na zakup ziemi pod budowę kościoła. W następnym roku (1893 r.) zakupiono 6 parceli przy ul. 30 i Linden (obecnie 49 Ct.) za sumę 2 tys. 250 dolarów i zwrócono się z prośbą do abp. Patricka A. Feehana o zgodę na powołanie do życia polskiej parafii. Do jej zorganizowania biskup wyznaczył wikariusza z kościoła pw. św. Wojciecha ks. Pawła Szurleckiego, jednak na skutek rozmaitych trudności parafia powstała dopiero w 1895 r., kiedy zamianowany został pierwszy proboszcz ks. Kazimierz Słomiński. Pierwszym lokum parafii była sala należąca do jednego z pierwszych osadników Stefana Bartoszka, mieszcząca się przy ul. 30 i Jessamine (obecnie 48 Ct.). Miejsce to służyło do odprawiania niedzielnych Mszy św., zaś w pozostałe dni prowadzono tam zajęcia szkolne. Pierwszymi nauczycielami byli miejscowi organiści. Wygospodarowano tam również mieszkanie dla proboszcza. Po kilku miesiącach w 1895 r. z drewna wybudowano kościół i plebanię. Po trzech latach powstał jednoizbowy drewniany budynek, do którego przeniesiono zajęcia lekcyjne. W 1904 r. wydzielono w nim dwie sale lekcyjne. W tym samym czasie do parafii sprowadzono polskie siostry zakonne ze Zgromadzenia św. Józefa ze Stevens Point w Wisconsin, którym powierzono prowadzenie szkoły.

W kolejnych latach parafia pw. Matki Bożej Częstochowskiej rozwijała się dynamicznie, zwłaszcza po roku 1903 r., kiedy to Western Electric Company otworzyła w Hawthorne linię produkcyjną, zatrudniając przy tym dziesiątki tysięcy pracowników (zakłady zamknięto dopiero w 1983 r.). W 1905 parafia liczyła już 240 rodzin. Napływ ludności polskiej był tak duży, że w 1907 powstała kolejna polska parafia pw. Dobrego Pasterza w pobliskim South Lawndale, a w 1911 r. parafia pw. św. Wincentego na północy Cicero. Mimo to, w parafii Matki Bożej Częstochowskiej odnotowywano stały wzrost liczby wiernych. W 1920 r. wspólnota liczyła ok. 800 rodzin, a w szkole 900 dzieci. W roku złotego jubileuszu (1945) parafia osiągnęła największy rozkwit, ponieważ społeczność wiernych liczyła już 1600 rodzin, z których wielu mężczyzn zostało zwerbowanych na wojnę. Od początku lat 50. XX w. i w latach 60. XX w. nastąpiły zmiany demograficzne. Cicero stało się słynne z konfliktów na tle rasowym. Sytuacja ta zmusiła wielu białych mieszkańców do poszukiwania bezpieczniejszych miejsc do życia. Od końca lat 70. XX w. w Cicero dał się zauważyć silny napływ ludności hiszpańskojęzycznej. W związku z tym dostosowano działalność parafii do potrzeb zróżnicowanych pod względem narodowościowym mieszkańców. W 1997 r. wprowadzono mszę św. w j. hiszpańskim. Od roku 2003 r. w parafii posługują polscy redemptoryści. Rok wcześniej, wspólnotę opuściły Siostry Józefinki. Do czasu zamknięcia szkoły w 2009 r. pracowała w niej tylko jedna siostra Maria Magdalena Kabat, która w latach 1967-2009 pełniła funkcję dyrektora szkoły. Obecnie parafia pw. Matki Bożej Częstochowskiej liczy ok. 600 zarejestrowanych rodzin, z tego 90% stanowi ludność hiszpańskojęzyczna, pozostałe 10% to Polacy którzy czują się związani z tym kościołem i przyjeżdżają tu na niedzielną Mszę św. oraz Niemcy (niemiecka parafia św. Dionizego została zamknięta 1990 r.). W niedzielę odprawiane są dwie msze św. w języku hiszpańskim, po jednej w języku polskim i angielskim. Co ciekawe, z parafii Matki Bożej Częstochowskiej pochodził polonijny biskup Alojzy Jan Wycisło (1908 – 2005).

Historia budowy:

Grunty pod budowę kościoła pw. Matki Boskiej Częstochowskiej zakupiono w 1914 r. za sumę 15 tys. dolarów. Trzy lata później, 29 października 1917 r. bp Alexander J. McGavick poświęcił kamień węgielny. Ukończony kościół poświęcił abp George W. Mundelein 10 marca 1918 r. W nowo powstałej świątyni w stylu gotyckim z wieżami o wysokości 200 stóp, przewidziano 1000 miejsc siedzących. Na jej budowę przeznaczono 132 tys. dolarów. W tej kwocie zawierał się koszt 8 tys. dolarów na zakup organów. Wnętrze wypełnia gotycki ołtarz, pulpit i balaski. Elementy wykonane w Italii z marmuru z karraryjskiego zamontowano w 1927 r. Boczny ołtarz św. Józefa wraz z balustradą sprowadzono z Włoch ponownie, po tym, jak pierwszy ołtarz został zniszczony w 1934 r., kiedy po zwarciu przewodów elektrycznych w ustawionym przed ołtarzem żłobku na Boże Narodzenie, wybuchł pożar.

W 1966 r. w bocznej kaplicy po północnej stronie kościoła utworzono ołtarz Matki Bożej, w którym umieszczono kopię obrazu z wizerunkiem Czarnej Madonny przywiezioną z Polski przez bpa A. Wycisło. W 1990 r. umieszczono w kaplicy także figurę Matki Bożej z Guadelupe, a w 2000 r. Matki Bożej Ludźmierskiej.

 

Dalsze losy budowli:

Na przestrzeni kolejnych lat wykonywano szereg prac renowacyjnych. Mimo to, bryła kościoła i wnętrze zachowały oryginalny wygląd. 1964 r. naprawiano witraże, w 1979 r. wyfugowano mury, zaś nowe poszycie dachowe założono w 2002 r. Wnętrze kościoła kilkukrotnie było przemalowywane: przed złotym jubileuszem (1945 r.), w 1961 przeprowadzono modernizację wnętrza. Ostatnie tego typu prace wykonano z okazji jubileuszu stulecia parafii w 1995 r. Z okazji jubileuszu wykonano nowy ołtarz posoborowy używając elementów balustrady usuniętej z nawy głównej w ramach reform posoborowych.